Σε ποιά Αθήνα μπορούμε να ελπίζουμε;

Μνήμες από την Αθήνα

Άνοιξη 2010 – Μάιος

Απογευματάκι Παρασκευής, πολύ καιρό πριν την έναρξη της προεκλογικής περιόδου για τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και η καθιερωμένη βόλτα μου στο κέντρο της πόλης ξεκινά με τον ανοιξιάτικο καιρό σύμμαχό μου.

Δεν το σκέφτομαι καθόλου να περάσω από Μενάνδρου ή Ευρυπίδου. Δυστυχώς η όμορφη αυτή γειτονιά όπου περπατούσα παλιά θαυμάζοντας τα λίγα εναπομείναντα νεοκλασικά έχει γίνει γκέτο.

Αναγκάστηκα να κόψω πλέον και τη βόλτα μου στο αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο στην Αγ. Δημητρίου, αφού τις τελευταίες φορές που πήγα είδα ναρκομανείς που έπαιρναν τη δόση τους, ενώ μια φορά κατατρόμαξα από κάποιους που είδα να σπάνε ένα αυτοκίνητο αδιάφοροι για την παρουσία μου εκεί.

Σκουπίδια παντού!


Ανεβαίνω την Κανάρη στο Κολωνάκι αναπολώντας την καταπληκτική μυρωδιά από τις νεραντζιές, που τόσο άδικα στερηθήκαμε. Σκέφτομαι να σταματήσω για ένα καφέ αλλά η φασαρία από τα αυτοκίνητα είναι μεγάλη και σίγουρα θα χαλάσει το ήσυχο απόγευμα που θέλω να περάσω.
Φασαρία παντού!

Στην πλατεία Φιλικής Εταιρείας -πλατεία Κολωνακίου για τους πολλούς- βλέπω δύο αδέσποτα να πίνουν νερό από ένα πλαστικό δοχείο που κάποιος καλός γείτονας φρόντισε να βάλει εκεί.

…Θυμάμαι τον φίλο μου το Βαγγέλη (ναι αυτόν για τον οποίο έχει βγάλει τραγούδι ένα καταπληκτικό τραγούδι ο Δεληβοριάς), τις χαρές που έκανε όταν του αγόραζα γάλα από το περίπτερο!

…Θυμάμαι το «μονόπατο» κούνημα της ουράς του και το γενναίο γλείψιμο στο χέρι μου και ευγνωμονώ κάποιους κτηνιάτρους της περιοχής που έχουν αναλάβει από μόνοι τους τη φροντίδα των αδέσποτων.
Αθήνα, η πόλη των αδέσποτων!

Στη Βασιλίσσης Σοφίας, με πλησιάζει ένας ρακένδυτος άνδρας. Μου λέει ότι είναι άστεγος και ότι πεινάει. Θέλει λίγα ψιλά «για να φάει κάτι», όπως με ικετεύει.
Αθήνα, η πόλη των αδέσποτων!

Το μελαγχολικό παιχνίδι της σκέψης μου αρχίζει να με βασανίζει…
Αθήνα, η πόλη των αδέσποτων!
Αθήνα η πόλη του πολιτισμού!

Ναι! Αλλά ποιού πολιτισμού;

Εκείνου, που στηρίζεται στη «βλασφημία» της φιλανθρωπίας…

Εκείνου, που προτιμά να διοχετεύει τους δημοτικούς πόρους σε κάγκελα, σε αντικαταστάσεις λαμπτήρων που δεν έχουν καεί, σε αλλαγές πεζοδρομίων, σε ζημιογόνες δημοτικές Α.Ε….

Εκείνου, που αποστρέφει το βλέμμα από τους συμπολίτες μας που βρίσκονται ή έστω βρέθηκαν κάποτε σε μειονεκτική θέση…

Κατευθύνομαι προς το πατρικό μου στο Παγκράτι και αποφασίζω να κάνω βόλτα μέσα από το Άλσος.

Ένας χώρος ηρεμίας (!)
Ή μήπως χώρος εγκατάλειψης(;)

Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι τελικά, αν και τα δύο μοιάζουν πολύ σήμερα! Εκείνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θα μπορούσε να αξιοποιηθεί, όχι με στόχο το κέρδος αλλά με έμφαση στον πολιτισμό, με τον πρώτο λόγο στους κατοίκους και κυρίως, χωρίς να κοπεί ούτε ένα φυλλαράκι από κάποιο δένδρο.

Κάνοντας σλάλομ στην Υμηττού, ανάμεσα στα τραπεζοκαθίσματα των καταστημάτων και στα απλωμένα εμπορεύματα των αλλοδαπών μικροπωλητών, αναζητώ έστω και έναν από τους δημοτικούς αστυνομικούς -που είδα προηγουμένως στο Κολωνάκι να κόβουν κλήσεις σε αμάξια- για να τον ρωτήσω για το “παρατημένο” αυτοκίνητο που έχει γίνει εστία μόλυνσης αλλά και για το δυσώδες βουλωμένο φρεάτιο στη Φιλολάου.

Μάταια!
…Προηγείται το «θεάρεστο» έργο της «επίδοσης κλήσεων»!

Φθάνω στο πατρικό μου και κάνω τα παράπονά μου για την κατάσταση της πόλης μας δίνοντας την αφορμή στη μητέρα μου να παραπονεθεί με τη σειρά της που δεν υπάρχει ένα Κ.Α.Π.Η. κάπου στο Παγκράτι, αφού για το πιο κοντινό στον Άγιο Αρτέμιο πρέπει να περπατήσει αρκετή ώρα και να ανεβοκατέβει σε ανηφοριές δύσκολες για την ηλικία της…

Ζητώντας την κατανόησή μου που δεν έχει χρόνο για να τα πούμε, ετοιμάζεται να πάει σε μια φίλη της που «…η καημένη δεν έχει κανένα στον κόσμο και τώρα με το σπασμένο πόδι χρειάζεται άμεσα φροντίδα…».
Εγκατάλειψη των ανθρώπων!
Απομόνωση!

Επιστρέφω σπίτι και πίσω από το Καλλιμάρμαρο συναντώ μια παρέα ποδηλατών που προσπαθεί να κινηθεί ανάμεσα σε διερχόμενα αυτοκίνητα, χωρίς να χάνει ούτε στιγμή το κέφι της. Χαμογελάω με την ωραία εικόνα που δείχνουν και εύχομαι να μπορούσα να έβλεπα περισσότερα χαρούμενα πρόσωπα στην πόλη μου. Δυστυχώς όμως οι πιθανότητες για την πραγματοποίηση της ευχής μου είναι λίγες και το ξέρω!

 

Φθινόπωρο 2010 – Νοέμβριος

Πολύ φοβάμαι μήπως οι πρόσφατες αναμνήσεις μου από την Αθήνα …θα είναι παντοτινές!

Υπάρχει πιθανότητα κάτι ν’ αλλάξει;

…Αναρωτιέμαι!

Και μάλλον θα αναρωτιέμαι για πολύ!

…Είναι πολλά τα προηγούμενα χρόνια διακυβέρνησής της από κακές δημαρχίες!!!

Κι αν στον δεύτερο γύρο των εκλογών δεν γίνει ανατροπή;

…Τότε πολύ φοβάμαι ότι θα δούμε “μια από τα ίδια”.

Είναι βλέπεις και που οι ψηφοφόροι πέφτουν στην παγίδα (όχι, δεν τους κατακρίνω καθόλου γι’ αυτό) της «μνημονιακής» τιμωρίας…

Και έτσι τίποτα δεν θα μπορέσει να ευδοκιμήσει στη βάση αυτή…

Το κυριότερο όμως -πολύ πιο κρίσιμο και από αυτή την τιμωρία- είναι που η αδιαφορία έγινε το μόνο μας όπλο ενάντια στον παραλογισμό!

Και άντε μετά να βγεις από τον φαύλο κύκλο της απάθειας ….

 


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s